Ενα εορταστικο αρθρο!!!

23 12 2008

Γιορτες!!!! Το πιστευετε; Εγω οχι. Επιτελους εχουμε διακοπες. Αντιο σχολειο!!! Καλα, μη χαιρομαι… για 15 μερες ειναι μονο. Μετα παλι επιστροφη… Αλλα προς το παρον ποιος νοιζεται; Θα ειναι τελεια. Παρεα με τους φιλους, βολτες, δωρα, Χριστουγεννα, Πρωτοχρονια… Γουσταρω! Μα εγω δε θελω δωρα… All I want for Christmas is you!!!

Απιθανο τραγουδι, εεε; Aπιθανα τραγουδαει η Mariah Carey. Αλλα ξερετε τι μου αρεσει παρα πολυ; Τι με τρελαινει; Μ’ αρεσει πολυ οταν χιονιζει. Ολα ειναι ολολευκα, και οι νιφαδες περιστρεφονται σαν να παιζουν κυνηγητο στον αερα. Αλλα… μια στις χιλιες χιονιζει εδω… Τι να κανουμε; Παντως φετος θελω πολυ να χιονισει. Let it snow, let it snow, let it snow!!!

Ωραιο, εεε; Sorry αλλα δεν βρηκα το κανονικο video clip. Μα εκτος απο διακοπες, ξαπλα και ξεκουραση τα Χριστουγεννα ειναι εποχη αγαπης, ευτυχιας, χαρας. Για σκεφτειται. Υπαρχουν ατομα που θελουν να γιορτασουν τα Χριστουγεννα με την οικογενεια τους, μα δεν εχουν λεφτα, δεν εχουν στεγη, δεν εχουν οικογενεια. Αυτα τα ατομα του δρομου που ενω περπατουσατε τα προσπερνουσατε και τα κοιτουσατε με αηδια σαν να ηταν παρισακτα εχουν αισθηματα, εχουν ψυχη. Γι’ αυτο, τις μερες αυτες οταν τους προσπερασετε σκεφτειται τι εχετε στην κατοχη σας εσεις και τι αυτοι. Μολις συνειδητοποιησετε καντε μεταβολη και δωστε τους κατι… Θα ειναι φα’ι’, θα ειναι χρηματα, δεν ξερω. Το μονο που ξερω ειναι πως και 50 λεπτα απο το χαρτζιλικι σας ειναι χαρα γι’ αυτους. Καντε το μολις δειτε ενα ατομο μονο και με κουρελιασμενα ρουχα βοηθηστε το. Μπορει απο την αλλη να συναντησετε ενα μικρο παιδι που να εχει ενα μουσικο οργανο, οπως ενα τυμπανο. Μπορει να συνανησετε ενα «μικρο τυμπανιστη»…

Josh Groban… Αυτα προς το παρον. Τελειωσα. Μεχρι να τα ξαναπουμε… Καλα Χριστουγεννα απο εναν πολυλογα!!! A very merry Christmas!!! Με τον John Lennon…

Μιλησα παλι





Κατι εντελως ασχετο, αλλα ετσι το γραφω να γεμιζω το χωρο…

13 12 2008

Θα ηθελα να ξεφυγω απο τα αρθρα που αναφερονται στα γεγονοτα που ξεκινησαν πριν ακριβως απο μια εβδομαδα, δηλ. απο τις 6 Δεκεμβριου, γι’ αυτο θελω να μιλησω για κατι εστω ασχετο… Ερχονται οι διακοπες! Βεβαια ειναι λιγο νωρις, αλλα δεν πειραζει. Προσπαθω να βλεπω το ποτηρι μισο-γεματο και οχι μισο-αδειο. Τα μαθηματα ειναι πολυ απαιτιτικα και βαλε ολα τα υπολοιπα, οπως φροντιστιρια ξενων γλωσσων και αλλα, ο μονος χρονος που μας μενει ειναι αυτος που διαβαζω, αρα χεσε μεσα… Γι’ αυτο το λογο, δηλαδη ολη αυτη η πιεση που δεχομαι παρεα με ολους τους συμμαθητες μου μ’ εχει κανει να σκεφτομαι λιγο πιο αισιοδοξα… Γιατι με τη σκεψη πως σε μια εβδομαδα και 2-3 μερες θα ξαπλωσω και θα ξεκουραστω ειναι σκετο ονειρο!!! Θα γιορτασουμε τα Χριστουγεννα, την Πρωτοχρονια και αλλες γιορτες κατα τη διαρκεια των δικοπων.  Ξερω, το αρθρο ηταν παντελως ασχετο, αλλα δεν πειραζει… Αρκει να μιλαω.

Μιλησα παλι





Απλα διαμαρτυρομαι

11 12 2008

Θα ηθελα να κανω πρωτα μια εισαγωγη. Προκειται σ’ αυτο το αρθρο να μιλησω για ενα θεμα που μιλαω και στο προηγουμενο, δηλαδη τη στυγερη δολοφονια του 15χρονου Αλεξανδρου Γρηγοροπουλου. Εγω απο την αρχη πιστευα πως η δολοφονια εγινε με προθεση του φρουρου και οχι με τον εξοστρακισμο της σφαιρας. Εκανα λαθος. Μετα απο λιγο καιρο εμαθα πως γιατροδικαστης διεψευσε την εκδοχη της δολοφονιας εκ προθεσης. Η σφαιρα στο θωρακα του «θυματος» ειχε καθετη φορα, κατι που αληθευει την εκδοχη του εξοστρακισμου. Ο φρουρος πυροβολησε ψηλα για εκφοβισμο, μα η σφαιρα εξοστρακιστηκε και κατευθυνθηκε προς τον Αλεξανδρο. Αυτο το δεχομαι, το πιστευω. Αυτο που δεν μπορω ομως να δεχτω ειναι η ανευθυνοτητα ορισμενων ανθρωπων. Που πας κυριε μου; Δε γινεται στον οποιον αχρηστο και ασχετο να δινεται οπλο ή εστω το δικαιωμα χρησης του! Και ο κυριος οχι μονο δε ζητησε συγγνωμη απο την οικογενεια, αλλα ζητησε και τα ρεστα. Λεει πως το παιδι πηγαινε γυρευωντας. Και μαλιστα ειπε πως ηταν ενας παλιοχαρακτηρας, αυθαδης και αυτο επειδη αλλαζε συχνα σχολεια. Μπορει οντως ετσι να ειχαν τα πραγματα, μα αυτον τι τον νοιαζει; Δεν κολλαει πουθενα. Βεβαια εγω μ’ αυτο διαφωνω. Πολλοι γνωστοι τονισαν το αντιθετο, δηλαδη πως ηταν πανεξυπνο παιδι και με αρχες. Ομως ποιος ειμαι εγω που θα μιλησει για το χαρακτηρα ενος που δεν γνωριζω; Εγω ειμαι απλα ενας φλυαρος πολυλογας…

Μιλησα παλι





Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος- Νεκρος για το τιποτα

10 12 2008

Ο Αλεξανδρος Γρηγοροπουλος ειναι το παιδι το οποιο εγινε γνωστο σε ολη την Ελλαδα εξ’ αιτιας του θανατου του. Ενας απαισιος και αισχρος λογος για να γινει γνωστος καποιος. Ο 15χρονος μαθητης της πρωτης ταξης του λυκειου το Σαββατο 6 Δεκεμβριου πηγε με την παρεα του βολτα χωρις να γνωριζει το φριχτο γεγονος που θα ακολουθουσε και εγινε πασιγνωστο, τη στυγερη δολοφονια του. Ενω βρισκοταν με την παρεα του μεταξυ των οδων Μεσολογγιου και Τζαβέλλα ενα περιπολικο εμφανιστικε και απο μεσα βγηκαν δυο υπαληλοι της αστυνομιας. Χωρις να ξερει κανεις το γιατι, το χαμογελο του Αλεξανδρου εσβησε στη θεα της σφαιρας που κατευθυνοταν προς την καρδια του της οποιας η αφετηρια ηταν το οπλο του ενος αστυνομικου. Μεγαλο πληθος ατομων και κυριως συγγενων και φιλων (αυτο ειναι λογικο) θρηνησαν τον χαμο του φιλησυχου, χαμογελαστου, ευγενικου παιδιου. Ολα του τα ονειρα χαθηκαν οπως χαθηκε και η ψυχη του. Εγω προσωπικα σοκαριστικα πολυ και κατεχω μια θεση στο οργισμενο πληθος. Οχι ομως σε αυτο που (νομιζει πως) τιμα τη μνημη του με τις εξεγερσεις και τις διαμαρτυριες. Σεβομαι το χαμο του αγοριου αυτου και δεν τον εκμεταλευομαι. Δεν τον θεωρω αφορμη για να παω εναντιων των αρχων. Ακομη και η ιδια του οικογενεια ζητησε τη ληξη του χαους που επικρατει παντου.

Παραλληλα, θα ηθελα να σας δειξω αυτο το γραμμα μιας 16χρονης κοπελας που εστειλε αυτο το γραμμα προς μνημην του Αλεξανδρου:

Για τον Αλέξανδρο…

Οι τελευταίες νύχτες και η τραγική εξέλιξη των γεγονότων με κρατούν ξάγρυπνη, επιβάλλοντας στην παιδική μου συνείδηση το καθήκον να αγωνιστώ για την απόδοση δικαιοσύνης για τη στυγερή δολοφονία αυτού του παιδιού αλλά και για κάθε δολοφονία που πραγματοποιείται καθημερινά στις ψυχές των νέων ανθρώπων, κατακερματίζοντας τα όνειρά τους και καταπνίγοντας το φυσικό δικαίωμα που έχουν στην ελπίδα. Το μόνο όπλο που μας απέμεινε πια είναι η φωνή μας, το ελάχιστο δικαίωμα που μας παρέχει η κατ’ επίφαση δημοκρατία που εφαρμόζεται στη χώρα μας, είναι η φωνή μας! Εκμεταλλευόμενη λοιπόν αυτό το ελάχιστο δικαίωμα που έχω θα ήθελα να εκφράσω την δική μου προσωπική οδύνη για τα γεγονότα βασισμένη στα απλά και τρυφερά αισθήματα που διακρίνουν τις εφηβικές καρδιές και όχι σε πολιτικά φαινόμενα και κομματικά συμφέροντα.

Η τυχαία παραμονή μου στην Αθήνα το περασμένο Σαββατοκύριακο μου επέτρεψε να αντικρύσω με τα μάτια μου την ολέθρια καταστροφή μιας ολόκληρης χώρας μέσα από το ξέσπασμα αγανακτισμένων ανθρώπων. Γιατί οι σπασμένες βιτρίνες και οι καμένοι κάδοι είναι για μένα αντίκρισμα μιας πανελλήνιας οργής και αγανάκτησης, γεγονός που φέρνει στην επιφάνεια την ανικανότητα μιας κρατικής μηχανής να αντιμετωπίσει την κατάσταση και να λάβει δραστικά μέτρα αναλαμβάνοντας τις ευθύνες και όχι κατηγορώντας υποτιθέμενους τρομοκράτες και κουκουλοφόρους κάνοντας, έπειτα παραπλανητικές δηλώσεις προς όφελος της κυβέρνησης.

Όταν πληροφορήθηκα το τραγικό γεγονός της στυγερής δολοφονίας του νεαρού 15χρονου και τις υποτιθέμενες συνθήκες υπό τις οποίες έγινε, βιάστηκα να οικειοποιηθώ την άποψη των μεγάλων, που από τη μία καταδικάζουν την συμπεριφορά του ειδικού φρουρού και από την άλλη θεωρούν τον νεαρό ένα αντιεξουσιαστικό όργανο που πήγαινε γυρεύοντας. Παρακολουθώντας στη συνέχεια μια τηλεοπτική εκπομπή στην οποία προβαλλόταν η ζωή και ο χαρακτήρας αυτού του παιδιού, από ανθρώπους που τον γνώριζαν και όχι από επιτήδειους συγκαλύπτες του εγκλήματος, ένιωσα ντροπή για την αρχική μου εκτίμηση ενώ παράλληλα ένιωσα το αίμα στις φλέβες μου να παγώνει, ακούγοντας τα όνειρα και τις προσδοκίες που είχε αυτός ο νεαρός. Έβλεπα στο πρόσωπό του και στα λαμπερά του μάτια την ελπίδα και το όραμα για το μέλλον, που βλέπω στα μάτια των συμμαθητών μου και στον καθρέπτη του σπιτιού μου καθημερινά. Ένιωσα το φως αυτού του παιδιού να ενώνεται με το δικό μου και κάθε παιδιού πάνω σ’ αυτή τη γη και τότε συνειδητοποίησα πως στη θέση αυτού του αγοριού που δολοφονήθηκε με αυτόν τον άκαρδο τρόπο θα μπορούσα να βρίσκομαι εγώ, οι συμμαθητές μου, οι φίλοι μου.

Κι έπειτα εμείς η νεολαία που κατηγορούμαστε για τα πάντα και θεωρούμαστε το εξιλαστήριο θύμα για την συγκάλυψη αδυναμιών της κρατικής εξουσίας, βγήκαμε στους δρόμους να αγωνιστούμε και να παλέψουμε με κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα, για να αλλάξουμε αυτή την κοινωνία που πνίγει τα παιδιά της και καταπατά τα δικαιώματά τους. Εμείς «οι αναρχικοί» και «οι βάνδαλοι», «οι τεμπέληδες» και «οι χαραμοφάηδες» αυτού του κόσμου τρέξαμε στους δρόμους να παλέψουμε για τον Αλέξανδρο, για σας, για εμάς, για όλους. Δεν εκμεταλλευτήκαμε το κλείσιμο των παιδαγωγικών ιδρυμάτων για να πάμε για καφέ, αδιαφορώντας για τον κοινωνικό πόλεμο και το πλήγμα που δέχτηκε η χώρα μας, αλλά μείναμε εκεί, έξω στους δρόμους, με μοναδικό όπλο την ελεύθερη βούληση του ατόμου και την πηγαία ανάγκη της ανθρώπινης ύπαρξης για δικαίωση.

Μέσα από τα μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που αποτελούν ίσως τη μοναδική παρηγοριά και δυνατότητα έκφρασης της νεολαίας αλλά και κάθε πολίτη θα ήθελα να εκφράσω την βαθιά μου λύπη και αγανάκτηση για αυτό το επιπρόσθετο τραγικό γεγονός και να καλέσω όλους τους γονείς να σταθούν στο πλευρό των παιδιών τους και να τους στηρίξουν στον σκληρό τους αγώνα, γιατί αυτό προστάζει το ιερό καθήκον της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης και γιατί οφείλουμε σαν λαός να απαλλαχτούμε πλέον από την αντίληψη του μεμονωμένου περιστατικού και να αποδεχτούμε τη συλλογικότητα του προβλήματος. Αν πραγματικά θέλουμε να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από τις ερινύες, καθώς σαν μέλη αυτής της κοινωνίας είμαστε συνυπεύθυνοι για το συμβάν και αν επιθυμούμε την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας θα πρέπει να απογαλακτιστούμε από τις αδρανείς συμπεριφορές και τις παθητικές αποδοχές της εγκληματικότητας γιατί σίγουρα δεν αποτελούν πρότυπη συμπεριφορά σκεπτόμενου και ελεύθερου ανθρώπου και σε καμία περίπτωση δεν προσφέρουν λύσεις σε τέτοιου μεγέθους κοινωνικά προβλήματα.

Αν το όνειρο αυτού του παιδιού ήταν να περάσει στη Νομική σχολή και να υπηρετήσει τη δικαιοσύνη τάσσοντας τον εαυτό του απέναντι στην ανομία και αδικία αυτού του κόσμου, έχουμε το καθήκον, την ιερή υποχρέωση να πραγματοποιήσουμε το όνειρό του!

Καλό ταξίδι μικρέ άγγελε που δεν πρόλαβες να γευτείς τους καρπούς της ζωής…

Αναπαύσου εν ειρήνη εκεί που βρίσκεσαι κι εμείς εδώ κάτω δεν σε ξεχνάμε…!!!

Άρτεμις Σιτέλη

16χρονη Μαθήτρια Γενικού Λυκειου

Μιλησα παλι





θα ηθελα να πω απλως ενα γεια

9 12 2008

Αγαπητε αναγνωστη,

Το μονο που θα ηθελα να πω ειναι απλως ενα «γεια». Το blog αυτο δημιουργηθηκε… μολις τωρα. Οπως καταλαβες και απο τον τιτλο του blog θα συνειδητοποιησες πως προκειται για ενα blog με πολλα λογια. Ολοι μου λενε πως ειμαι πολυλογας και… εχουν απολυτο δικιο. Μ’ αρεσει στον προφορικο μου λογο και συναμα στον γραπτο ο,τι λεω να το αναλυω και να δινω παραδειγματα. Σαφως παραλληλα αφηνω το συνομιλιτη μου να μου πει ο,τι θελει χωρις να τον διακοψω ακομη κι αν ειναι βλακεια, γιατι οπως λεγαν οι αρχαιοι «οφθαλμος αντι οφθαλμου και οδοντας αντι οδοντος».

Μιλησα παλι